ทำไมต้องรังเกียจคนเสื้อแดงอย่างพวกผมด้วยครับ...บทความจากคุณทวดเอง

ที่มา thaifreenews

โดย ป้าพลอย

ทำไมต้องรังเกียจคนเสื้อแดงอย่างพวกผมด้วยครับ

ทั้งๆที่พวกผมก็เป็นคนไทยคนหนึ่งเช่นเดียวกับพวกคุณๆ
ทั้งๆที่พวกผมก็รักชาติของผมไม่น้อยกว่าพวกคุณๆ
ทั้งๆที่พวกผมก็เสียภาษีต่างๆแบบเดียวกับพวกคุณๆ
ทั้งๆที่พวกผมก็อยู่ภายใต้กฎหมายเช่นเดียวกับพวกคุณๆ
และเป็นพวกผมเสียอีกที่ถูกพวกคุณๆกระทำมาตลอด แล้วทำไมพวกคุณๆยังรังเกียจคนเสื้อแดงอย่างพวกผม?

พวกผมเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหรือครับ ที่แยกคนเสื้อเหลืองให้ออกจากคนกลุ่มใหญ่
พวกผมเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหรือครับ ที่เก็บเอาความจงรักภักดีอยู่ฝ่ายเดียว
พวกผมเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหรือครับ ที่ออกมาขับไล่นายกฯที่มาจากการเลือกตั้ง
พวกผมเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหรือครับ ที่ออกมาเรียกร้องให้กองทัพออกมาทำรัฐประหาร
และพวกผมเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหรือครับ ที่ร่างกฎหมายที่เอื้อประโยชน์ให้กับพวกเดียวกัน

ในอดีตพวกผมเคยเรียกร้องหรือไม่ แม้ว่ารัฐบาลที่พวกผมเลือกมาถูกขับไล่
ในอดีตพวกผมเคยเรียกร้องหรือไม่ แม้ว่ารัฐบาลจะนำเงินงบประมาณแผ่นดินมาพัฒนาแต่กรุงเทพ
ในอดีตพวกผมเคยเรียกร้องหรือไม่ แม้ว่างบประมาณส่วนใหญ่ช่วยเหลือแต่ธุรกิจใหญ่โต
ในอดีตพวกผมเคยเรียกร้องหรือไม่ แม้ว่ารัฐบาลห่วงแต่ฐานเสียงของตัวเอง
และในอดีตพวกผมเคยเรียกร้องหรือไม่ แม้ว่ารัฐบาลจะดูแลคนรากหญ้าอย่างพวกผมน้อยมากก็ตาม

เป็นความผิดของพวกผมหรือครับ ที่เลือกเกิดเองไม่ได้
เป็นความผิดของพวกผมหรือครับ ที่เกิดมาจน
เป็นความผิดของพวกผมหรือครับ ที่ไม่มีปัญญามีการศึกษาสูงทัดเทียมกับพวกคุณๆ
เป็นความผิดของพวกผมหรือครับ ที่อยากมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น
และเป็นความผิดของพวกผมหรือครับ ที่อยากมีสิทธิและเสรีภาพเฉกเช่นเดียวกับคนไทยคนอื่นๆ

จน กระทั่งมีนายกฯคนหนึ่งที่ออกมาประกาศจะช่วยเหลือคนยากคนจนให้มีความอยู่ที่ ดีขึ้น และนายกฯท่านนั้นก็กระทำตามนโยบายต่างๆที่ได้เสนอไว้ จนสำเร็จลุล่วงไปอย่างดี

พวกผมไม่ต้องห่วงราคาพืชผลอีกต่อไป เพราะรัฐบาลใช้ทั้งประกัน ใช้ทั้งสินค้าต่างตอบแทน
พวกผมไม่ต้องห่วงเรื่องเงินทุนอีกต่อไป เพราะรัฐบาลมีกองทุนหมู่บ้านให้พวกผมกู้
พวกผมไม่ต้องห่วงเรื่องครอบครัวต้องห่างกัน เพราะรัฐบาลช่วยส่งเสริมสินค้าโอท็อป
พวกผมไม่ต้องห่วงเรื่องเจ็บไข้ได้ป่วยอีกต่อไป เพราะรัฐบาลมีโครงการ 30 บาทรักษาทุกโรคให้
พวกผมไม่ต้องห่วงต้องเจียดรายได้ส่วนหนึ่งให้กับแก๊งก์มาเฟีย เพราะรัฐบาลกำหราบพวกเหล่านี้จนอยู่หมัด
พวกผมไม่ต้องห่วงเรื่องเสียเวลาทำมาหากิน เพราะรัฐบาลปรับระบอบหน่วยงานรัฐให้ทำงานรวดเร็วขึ้น
พวกผมไม่ต้องห่วงเรื่องการติดยาของลูกหลาน เพราะรัฐบาลเร่งปราบยาเสพติดจนเห็นผลอย่างชัดเจน
พวกผมไม่ต้องห่วงเรื่องคนจนไม่มีปัญญาส่งลูกเรียนสูง เพราะรัฐบาลมีรายได้จากหวยบนดินให้กู้
และพวกผมไม่ต้องห่วงเรื่องความเดือดเนื้อร้อนใจอีกต่อไป เพราะพวกผมเชื่อว่า เรามีรัฐบาลเป็นที่พึ่งได้

แล้วพวกผมถูกหลอกว่า รัฐบาลคอรัปชั่นมากมาย พวกผมก็เชื่อ
แล้วพวกผมถูกหลอกว่า รัฐบาลกำลังจะขายชาติ พวกผมเริ่มไม่เชื่อแต่ก็ฟัง
แล้วพวกผมถูกหลอกว่า ประชานิยมกำลังจะพาให้ชาติล้มละลาย พวกผมไม่เข้าใจแต่ก็ไม่เถียง
แล้วพวกผมถูกหลอกว่า รัฐประหารเพื่อแก้ไขความแตกแยก พวกผมสงสัยแต่ก็ทน
แล้วพวกผมถูกหลอกว่า ให้รับรัฐธรรมนูญไปก่อนแล้วแก้ทีหลัง ไม่เห็นด้วยแต่ก็ยอมรับเสียงส่วนใหญ่

จากนั้นพวกผมก็เห็น รัฐบาลขิงแก่ที่ปลอดนักการเมือง ก็ไม่เห็นยกเลิกโครงการประชานิยมต่างๆ
จากนั้นพวกผมก็เห็น มีการยุบพรรคของพวกผม ด้วยข้อหาที่ภายหลังคลุมเครือว่าอาจเป็นการใส่ร้าย
จากนั้นพวกผมก็เห็น มีการตัดสิทธิ์ทางการเมืองของบุคลากรสำคัญของพรรคพวกด้วยการย้อนหลัง
จากนั้นพวกผมก็เห็น การจะแก้รัฐธรรมนูญนั้น จะง่ายสำเร็จฝ่ายหนึ่ง แต่ยากสำหรับพวกผม
จากนั้นพวกผมก็เห็น มีการถอดถอนนายกฯคนใหม่ของพวกผมด้วยพจนานุกรม
จากนั้นพวกผมก็เห็น มีการชุมนุมยึดเอ็มบีที ยึดทำเนียบและปิดสนามบิน แค่ข้อหาเป็นนอมินี
จากนั้นพวกผมก็เห็น กองทัพวางตัวไม่เป็นกลาง พรก.ฉุกเฉินใช้ได้เพียงฝ่ายเดียวเท่านั้น
จากนั้นพวกผมก็เห็น มีการจัดตั้งรัฐบาลในค่ายทหาร
และที่พวกผมได้เห็นอย่างเด่นชัดที่สุดก็คือ ความยุติธรรมที่ไม่เท่าเทียมกัน

ดังนั้นความอดทนจึงได้ถึงที่สิ้นสุด จึงได้ก่อกำเนิดคนเสื้อแดงขึ้น
เพื่อชุมนุมเรียกร้องความยุติธรรม
เพื่อชุมนุมเรียกร้องความเท่าเทียมกัน
เพื่อชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตย

ทั้งๆ ที่การกระทำต่างๆก็เป็นการกระทำตามแบบของการชุมนุมอีกฝ่าย แม้จะต่างกันที่วิธีการแต่ไม่ต่างกันที่รูปแบบ แต่สิ่งที่พวกผมได้รับกลับเป็นตรงข้ามกับอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

พวกผมกลายเป็นผู้ก่อความเดือดร้อนให้กับบุคคลอื่น
พวกผมกลายเป็นผู้ก่อการร้าย
พวกผมกลายเป็นผู้ต้องหาล้มเจ้า
พวกผมติดคุกด้วยข้อหาเกินจริง
พวกผมต้องตายและบาดเจ็บมากมายด้วยอำนาจรัฐ

ชีวิตพวกผมก็เลยไร้ค่ากว่าตึกรามบ้านช่อง
ชีวิตพวกผมก็เลยไร้ค่ากว่าทรัพย์สินเงินทอง
ชีวิตพวกผมก็เลยไร้ค่ากว่าสุนัขแถวสกลฯ
ชีวิตพวกผมก็เลยไร้ค่ากว่าช้างที่แก่งกระจาน
ยิ่งกว่านั้น ชีวิตพวกผมแม้จะตายไปแล้วยังถูกเหยียบย่ำอีก

ทำไมหรือครับ คนเสื้อแดงอย่างพวกผมไม่ใช่คนไทยเฉกเช่นเดียวกับพวกคุณๆ
ทำไมหรือครับ คนเสื้อแดงอย่างพวกผมทำอะไรถูกไม่เป็นหรือครับ
ทำไมหรือครับ คนเสื้อแดงอย่างพวกผม ไม่ต้องมีสิทธิและเสรีภาพเท่าคนอื่นอย่างนั้นหรือ
ทำไมหรือครับ คนเสื้อแดงอย่างพวกผม ไม่สามารถเลือกนายกฯของพวกเราเองหรือครับ
และ ทำไมคนเสื้อแดงอย่างพวกผม จึงต้องถูกดูหมิ่นดูแคลน เหยียบหยามทั้งๆที่เป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศ จนบางครั้งถึงกับขับไล่ให้ไปอยู่ต่างประเทศ

แล้วพวกคุณๆเคยคิดบ้างหรือไม่ ถ้าคนส่วนใหญ่ของประเทศไปอยู่ที่อื่น แล้วพวกคุณๆจะเหลือกี่คน
แล้วพวกคุณๆเคยคิดบ้างหรือไม่ พวกคุณๆจะมีรายได้จากการส่งออกได้อย่างไร ถ้าไม่มีใครทำนาให้
แล้วพวกคุณๆเคยคิดบ้างหรือไม่ พวกคุณๆจะมีพนักงานทำงานให้หรือถ้าขาดพวกเรา
แล้วพวกคุณๆเคยคิดบ้างหรือไม่ พวกคุณๆจะอยู่กันอย่างไร ถ้าขาดแรงงานอย่างพวกผม

ดัง นั้นพวกผมจึงอยากให้พวกคุณๆได้ฉุกคิดเสียบ้าง การเลือกตั้งที่ผ่านมาหลายต่อหลายครั้ง ท่ามกลางความเสียเปรียบทุกๆอย่างของพวกผม แต่คะแนนเสียงที่ได้รับ กลับมากจนเกินครึ่ง นั่นหมายถึงว่า พรรคการเมืองทุกพรรครวมกันยังได้ไม่เท่ากับพรรคการเมืองของพวกผมเพียงพรรค เดียว แสดงให้เห็นแล้วว่า ประชาชนเกินครึ่งของประเทศนี้เห็นด้วยกับคนเสื้อแดงอย่างพวกผม ดังนั้นต่อให้พวกคุณๆรังเกียจพวกผมแค่ไหน มีแต่ทำใจยอมรับแล้วอยู่ร่วมกันต่อไป เพื่อพัฒนาประเทศให้เดินหน้าต่อไป หลังจากย่ำอยู่กับที่มาหลายปี เพราะอคติที่คาใจอยู่เสมอมา

ข้อสำคัญนะครับ ชาติคือประชาชน ถ้าไม่มีประชาชนจะมีชาติได้อย่างไร ดังนั้นถ้าพวกคุณๆรักชาติจริงล่ะก้อ
ต้อง รักประชาชนก่อนครับ แล้วความปรองดองจึงจะเกิด สามัคคีก็จะตามมา โดยไม่จำเป็นต้องคอยพร่ำบอกใครต่อใครว่า ข้าฯนี้รักชาติกว่าคนอื่นดังที่ทำอยู่ทุกวันนี้

จากคุณ : ทวดเอง
เขียนเมื่อ : 19 ม.ค. 55 10:48:13 A:27.130.171.72 X