ดูเขาทำ ดูเขาทำ | ผู้นำของประเทศ | |
สิ่งที่เห็นมันน่าทุเรศ | ดั่งผีเปรตภูตจัญไร | |
ปากบอกว่าปรองดอง | แต่สร้างความมัวหมองทั่วไป | |
เรื่องที่ดีเอาเข้าตัวอย่าซักไซ้ | เรื่องจัญไรปัดออกไปให้ไกลตัว | |
ปากก็พูดตูดก็ขมิบ | วาจาอภิสิทธิ์ระงมไปทั่ว | |
จะปรองดองต้องคิดเห็นเหมือนตัว | ห้ามคิดมั่วห้ามคิดต่างไม่เข้าที | |
เขาบอกว่าเขามีนิติรัฐ | แต่เลือกปฏิบัติแบบสองมาตรฐาน | |
ใครเห็นพ้องใครเห็นด้วยกับรัฐบาล | เขากล่าวขานสรรเสริญเยินและยอ | |
กลุ่มสีเหลืองกับพวกหลากสีสัน | ออกมายกยอปอปันสอพลอด้วย | |
ยึดสนามบินยึดทำเนียบทำเอออวย | ทำเฮงซวยทำชาติล่มล้มบรรลัย | |
บอกว่าเขาเป็นพวกก่อการดี | ทำอัปรีย์เช่นไรย่อมทำได้ | |
เขาคือพวกอุ้มชูให้มีชัย | ช่วยให้ได้เป็นนายกฯสมอุรา | |
อีกพวกหนึ่งคิดต่างอย่างเต็มที่ | คนพวกนี้เป็นพวกโง่และบ้า | |
ออกมาร้องแย้ว ๆ ให้ยุบสภา | ไม่เกรงกลัวอาชญานิติธรรม์ | |
แล้วว่าเขาเป็นพวกก่อการร้าย | ต้องทำลายให้ราบให้อาสัญ | |
จะต้องฆ่าจะต้องจับให้ดับพลัน | อย่าให้อยู่รวมกันอีกต่อไป | |
ฆ่าเสร็จสรรพจับยัดข้อกล่าวหา | เขาคือพวกพกพาอาวุธร้าย | |
ไม้หลาวแหลมหนังสติ๊กระเบิดไฟ | เป็นพิษร้ายเป็นภัยต่อบ้านเมือง | |
หยาดหยดเลือดที่ไหลริน | หยาดหยดเหงื่อที่รินไหล | |
เพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย | แต่ก็ได้เพียงแต่ลม | |
กี่ร่างล้มกี่ร่างสิ้น | กี่เลือดไหลรินลงทับถม | |
กี่ชีวิตต้องอยู่อย่างทุกข์ระทม | สุดขื่นขมไร้ซึ่งความเป็นธรรม | |
สักวาขมขื่นมีหมื่นแสน | ไม่เทียบแทนความขื่นขมระทมไหน | |
สักกี่ครั้งสักกี่หนประเทศไทย | ถึงจะได้ผ่านพ้นเผด็จการ | |
นายอนันต์ ไพร่ฟ้าหน้าขุ่น
(ประพันธ์)
