เรื่องเล่าจากประวัติศาสตร์ชาติจีน..ว.วัฒนา แปลและเรียบเรียง..ไว้ว่า...ลุเข้าคริสตศักราช..316 มหาอาณาจักรอันยิ่งใหญ่..จิ้นตะวันตกถึงคราพินาศ..ผู้คนในนคราพากันแย่งกันเป็นใหญ่..หวังกำเนิดเกิดรัฐขึ้นมามากมาย..เฉียนฉินเป็นรัฐใหม่ในท่ามแห่งการก่อเกิดเพราะสถาปนา..รัฐขึ้นมาจากผู้มีวาสนาสูงส่ง..เฉียน
ฉินรัฐใหม่ จึงเติบใหญ่และรบชนะรัฐย่อยทั้งหลายกลายเป็นมหาอาณาจักร..พลันก็สถาปนา..ฟู่เซิงผู้นำให้กลายเป็นทรราช..หลงอำนาจ เล่ากันว่า..ฟู่เซิงนั้น..เสพสุราอย่างหัวราน้ำ..เมามายเป็นแรมเดือน..คนดีของแผ่นดินผู้มีความรู้ความสามารถ..ถูกคุมขังสังหาร..มากมายทุกๆ แผ่นดินย่อมไม่สิ้นคนดี..คริสตศักราช..-357 ฟูเจียน..ได้สังหารเผด็จการขี้เมา..แล้วก้าวขึ้นมาในฐานะผู้นำรัฐ..ตระหนักถึง..ความจำเป็น..ที่จะต้องหาผู้ปราดเปรื่องสามารถ..มาสร้างชาติ
สร้างแผ่นดิน..แผ่นดินใหญ่จีนคราวนั้น.. ณ เมืองเป๋ยไห่จี้..มณฑลชานตุง ผู้ต่ำต้อยผู้หนึ่งถือกำเนิดขึ้นมา..นามว่าหวังเหมิ่ง คราวเป็นเด็กหาบบุ้งกี๋ไปขาย แต่ก็ใฝ่รู้ใฝ่เรียน..จนแตกฉานตำหรับตำราพิชัยสงครามทั้งเก่าทั้งใหม่..ผู้ปกครองหลายรัฐล่วงรู้..ความปราดเปรื่องของผู้กำเนิดต่ำต้อยและยากไร้..ต่างแวะเวียนมาชักชวนให้เข้าเมืองใหญ่..พร้อมให้ยศถาบรรดาศักดิ์..มังกรย่อมช่ำชองร่องน้ำ..ฉันใด...หวังเหมิ่ง..จึงประหยัดตนประมาณตัว..อยู่เป็นสันโดษ ณ ภูฮว๋ายิน..คราว
หนึ่ง..เหิงอุน อำมาตย์ใหญ่แห่งรัฐจิ้นตะวันออก..ยกทัพใหญ่ตีไล่จนจวนจะได้เมืองเฉียนฉิน..แต่เพราะจิตใจปราถนาแผ่นดินจิ้น หากล่มเฉียนฉินได้..ก็เท่ากับสถาปนาความยิ่งใหญ่ให้กับราชสำนัก..จึงพักทัพไม่ตามตีเอาชัย..คราวนั้น..คนใฝ่รู้ผู้ต้อยต่ำ..ในเครื่องห่อหุ่มซอมซ่อ..ปะหน้ากับผู้นำแห่งทัพใหญ่..โดนถามไถ่ว่า..ทัพใหญ่อยู่ใกล้..ใยจึงไร้ปราชญ์ท้องถิ่น..มาต้อนรับ..หวังหมิ่ง..จึงว่า.. “ท่านมิหวั่นกลัวความโดดเดี่ยว ยาตราทัพลึกเข้าแดนข้าศึกเป็นระยะทางหลายพัน
ลี้ ฉางอานเมืองหลวงรัฐเฉียนฉินอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เวลานี้ ท่านกลับหยุดยั้งรอรี..คนทั้งหลายจึงคาดจิตใจท่านไม่ถูก”เหิงอุน..ถูกแทงใจดำแม่นยำ..จึงออกปากว่า.... “เจียงตุงนี้มิมีใครจะสู้ความปรีชาสามารถของท่านได้” พร้อมกับออกปากเชิญ..ร่วมพวกหวังหมิ่ง..พิเคราะห์แล้ว..เห็นว่า..จิ้นเมืองใหญ่ปกครองด้วยเผด็จการ..เหิงอุนจะทำศึกชิงอำนาจ..สู้วงนอกรอโอกาสดีกว่า..โอกาสคือขุมสมบัติของผู้รอคอย..พรุ่งนี้ว่ากันต่อ..
